X
تبلیغات
نماشا
رایتل
پنج‌شنبه 20 خرداد 1395

اندر حکایت دنیا و سودای عشق و گلابی


قانون دنیاست جانم. حالا تو هی مثل اسپند روی آتش بالا و پایین بپر. هی بی تابی کن. فایده ندارد. رفته که رفته. بنشین یک گوشه قشنگ غصه ات را بخور. چمباتمه بزن  سودای غمت را بنوش. بخور. بپروران. در سر داشته باش. چه میدانم.هر کاری با سودای غم میکنند، بکن. دل بی تاب و چشم پرآب و این لاطائلات.

دنیا وفا ندارد. از قدیم و ندیم همین را گفته اند. عشق هم که سر و تهش از قدیم الایام معلوم بوده. فراق و سوختن و این جور مهملات. عشقی که به وصل برسد آتشی ست که روی آن آب ریخته شده. بی وفایی که هم سنجاق شده به حکایت عشق و اینطور داستان ها. عشقی که نه فراق داشته باشد نه بی وفایی عشق نیست. 

«اصلا تو یک گلابی را بگذار جلویت دوستش داشته باش. غیبش می زند. نیست می شود. می رود.»*

دنیا همین است. هر که را دوست داشته باشی، میرود. 

دنیا را که بشناسی کمتر به تکاپو می افتی. می نشینی یک گوشه قشنگ غصه ات را میخوری.بیخودی هم دست و پا هم نمی زنی.

دنیا همین است.



----

* گیومه برای جلوگیری از نفوذ سرما نیست، نقل قول است.


برچسب‌ها: دنیا، ازسری_دنیاشناسی، گلابی
چهارشنبه 5 خرداد 1395

نارنج


نارنج را که قاچ میزنی، خوردنش هزارمصیبت داد. هسته ها آنقدر زیادند که نمیگذارند طعم ملسش را درست بفهمی. تازه اگر تلخی پوستش بگذارد.


حکایت دنیاست این نارنجِ  پررنج.



برچسب‌ها: نارنج، دنیا
دوشنبه 20 اردیبهشت 1395

ذباب بی خواب


دیشب توری باز مانده بود. یکی دو فروند ذباب چشم درشت و بال بلوری و وزّاز* بی دق الباب ورود کرده بود. تمام شب دور سرمان میچرخید و تصدقمان میرفت. خلاصه اسباب مزاحمت شده بود برای خواب گران مایه و مایه ی تخطی اعصاب.

دنبالشان کردم که از رو ببرمشان ولی شیرپاک خورده ها بی باک بودند و یکهو می آمدند توی صورت.

 آلات کشتن مگس فراهم نبود تا درس بزرگی بهشان بدم. ناگزیر با پلاستیکی دنبالشان کردم تا بالاخره محبوس شدند و بعد هم در ایوان خلاصشان کردم تا پی حیات خود بروند.


مزاحمت و وزّازی فی نفسه در ذاتشان است. باید از زندگی دورشان بیندازی. برخی از بشریت را میگویم.


-----

* وزّاز: بسیار وز وز کننده! (دخول و خروج کلمه به زبان عرب آزاد است!  چندوقت پیش تابلویی دیدم نوشته بود: سناتر به معنی جمع سنتر!)


-----

پ.ن. : تقدیم می شود با احترام به دوست عزیز جان، که چندی پیش از مگسها رنجیده بود و خاطرش نیمه شبی مکدر شده بود.





برچسب‌ها: ذباب، خواب، دق الباب، اسباب، اعصاب، درس_ناب
یکشنبه 12 اردیبهشت 1395

صرف فعل


«متکلم وحده» یعنی همین تنهایی ِ زبان نفهم ِ دور و دراز...

«متکلم مع الغیر» یعنی همان با هر غیر و غریبه ای سر کردن الّا تو...


اصلا تکلم به چه کار می آید وقتی ضرباهنگ پرطنین ضمیرهای مسترت هی آشکار میشود؟!



برچسب‌ها: حالم خوب است
سه‌شنبه 7 اردیبهشت 1395

استئومیلیت



اردیبهشت که شروع شد (رجب هم) یاد حال و هوای بیمارستان و تک و توک درختهای تازه سبزش افتادم. درست روز اول اردیبهشت بود چند ساعت قبل تر، که دخترک طی مراجعه ای اتفاقی به پزشک کارش به بیمارستان کشید و بعد هم دستور بستری. نه یکی دو روز، دکتری که بالای سرش آمد با دسته ی غازهای پشت سرش*، با لبخندی که داشت سعی میکرد ناامیدم نکند گفت اقلا دوهفته. و من خیره خیره نگاهش کردم تا هضم کنم اتفاق را. آن هم در شرایطی که حتی شام را در یخچال نگذاشته بودم. آنقدر که مطمئن بودم یکساعت دیگر از دکتر برمیگردم.


بیماری ش عجیب بود. عفونت استخوان یا بقول خودشان استئومیلیت. عفونتی که هیچ تبی همراه نداشت و فقط از بی حرکت ماندن پایش فهمیدیم درد دارد. دو هفته باید آنتی بیوتیک تزریقی می گرفت. چون خوراکی برایش زود بود. دقیقا چهل روزه بود و هنوز دست و پایش درست درنیامده بود. همین که کوچک بود و بیشتر خواب بود و به اندازه بچه های بزرگتر نمیفهمید نعمتی بود. وضعش از وضع خیلی از بچه های بستری در بخش بهتر بود. ریحانه که مشکل مادرزادی داشت. حسین که مرتب ریه هایش عفونت میکرد. میترا که با همه زیباییش  به خاطر تب بالا و تشنج دچار ضایعه مغزی شده بود و  امیرعلی تنها کودکی که همراهش مادرش نبود. مراقبی که شیفتی عوض میشد. از شیرخوارگاه .


همه اینها باعث میشد چند روز اول فقط در شوک باشی. اول قوانین را نمیدانستم. مادرها به اسم بچه هایشان صدا میشدند. مامان ریحانه، معلمی از سبزوار که شش ماهی بود  پی درمان دخترش به تهران آمده بود. مامان میترا از همه سرحال تر بود ولی از توی دل شکسته تر. صبح ها بلند میشد میخندید. خنده... در فضایی که همه مادرها با نگرانی دارند به بچه شان نگاه میکنند و آه میکشند و  آرام اشک گوشه چشمشان را پاک میکنند، کار ساده ای نبود. ولی عصر که میشد کم می آورد. پنجره ها را باز میکرد و توی آن هوای ابر و باد و باران اردیبهشت، یکی از غمگینترین آهنگ های پاشایی را میگذاشت و گریه میکرد. چند وقت پیش ازش خبر گرفتم. طفلک دخترک تاب نیاورده بود. اسمش را عوض کردم توی کانتکت هایم. دیگر مامان میترا نبود. هنوز هم صدای پاشایی را میشنوم یاد مامان میترا می افتم. اردیبهشت که شروع شد یاد آن هوایی افتادم که از پشت پنجره فقط نگاه میکردم و حسرت نفس کشیدن زیر درختان را داشتم.


ده روز مثل برق گذشت. ریتم مشخصی داشت صبح ها از ساعت شش دکترها و دستیار و دانشجوهایشان کم کم می آمدند و بخش شلوغ میشد و رفت و آمد در راهرو. بعد نوبتی هر دکتری با دسته غازهایش سر هر تختی میرفت و ده دقیقه ای حرف میزدند و میرفتند. ساعت دوازده به بعد کم کم بخش خلوت میشد تا دو که دوباره به خاطر ملاقات رفت و آمد زیاد میشد. دوباره از پنج کم کم آرام و خلوت میشد و مادرهایی میماندند که آن روز هم کودکشان مرخص نشده بود و باید یک شب سخت دیگر در بیمارستان میگذراندند. به همین خاطر غروب ها سنگین بود. هر روز یکی کم می آورد. مادرهایی که شب اولشان بود از نگرانی  چشمهایشان مشخص بودند. هر روز نوبت یکی بود که دیگری را دلداری بدهد و پای درد دلهایش بنشیند. کسی که خودش چند شب دلداری داده بود ناگهان یک شب کم میآورد و شروع به گریه میکرد. بقیه نوبتی سراغش می رفتند تا آرامش کنند. ظرف تحمل آدمها توی سختی های پی در پی خودش را نشان میداد.


وقتی که بعد از ده روز دکتر گفت ترخیص. حال عجیبی داشتم. حس یک زندانی که حکم آزادیش آمده ولی به هم اتاقی هایش خو کرده. نمیدانستم موقع خداحافظی چه باید بگویم. نگاهشان پر از امید و حسرت بود. به هرکدامشان چیزی گفتم و وقتی بیرون آمدم، چشمهایم را بستم، هوای بهاری را در ریه هایم فروکردم و فقط و فقط خدا را شکر کردم.




----

* دسته غازها. بهترین تعبیری که میتوان برای انترن ها به کار برد. یک مشت انسان اکثرا متوهم که هی از پشت دکتر گردن میکشیدند بیمار را ببینند. نه جواب سوال میدادند و نه حتی گاهی به خودشان زحمت سر بلند کردن میدادند.  رفتار دکترها بد نبود. پرستارها معمولا کم حوصله بوند. بندرت خوش اخلاق تویشان  پیدا میشد. از همه بدتر همین دسته غازها بودند.


پ. ن. : دلم طولانی نوشتن میخواست. مدتها بود دلم میخواست آن روزها را مرور کنم و بنویسم. به خاطر شکرش. به خاطر یادآوری نعمتش. خاطرات زیادی داشت که دیگر ننوشتم. بیشترش سختی بود. اما حالا که گذشته میفهمم سختی هایش از یاد میرود. آدم ها و حرف ها و  لطف دوستان مانده است.  هر یک تماس یا پیام یا دیدار آنقدر دلگرم کننده بود که دلت میخواست بهشان بگویی که چقدر بودنشان خوب است. و تنها چیزی که بعد از مرور خاطراتش  بر ذهنم نقش میبندد همین است؛ شکر نعمتش... شکر نعمتش... شکر نعمتش...



برچسب‌ها: دخترک، بیمارستان، اردیبهشت، بهار
یکشنبه 29 فروردین 1395

ترک ترجیحی

استاد می گوید  شیشه ها با هر ضربه ای ترک میخورند. حتی اگر ترک ها دیده نشوند. می گوید این ترک ها میماند و جمع میشود و بعد ممکن است با ضربه ای کوچک ، به یکباره بشکند. دو نیم شود یا تکه تکه، ریز ِ ریز. بسته به جنسش. 



آدمیزاد هم همین است.



برچسب‌ها: ترک، شیشه، آدمیزاد
شنبه 14 فروردین 1395

زرس غاته

دلم کمی ضرس قاطع میخواهد.


چاقوانم کند شده.



سه‌شنبه 25 اسفند 1394

بهار درختها

یکی از امراضم این ست که درخت ها که سبز میشوند علاوه بر شوق فراوان، استرس میگیرم. استرس اینکه الان زود بزرگ میشوند و دیگر به این سبزی و زیبایی و تازگی وطراوت نخواهند ماند. یک لایه غبار و دود هم رویشان می نشیند. مرتب میروم چک میکنم درخت های سرکوچه را که چقدر برگهایش درآمده. شاید چون سالی که گذشت بهارش را اصلا ندیدم و نفهمیدم چطور گذشت امسال بیشتر نگرانم. البته هرسال بهار هنوز شروع نشده استرس تمام شدنش را دارم. این هم یکجور مرض جدید است در نوع خودش.

 الان سه روز است که درختها را چک نکرده ام. از دلشوره خوابم نمیبرد. یک نفر بگوید درخت ها در چه حالند؟

شنبه 22 اسفند 1394

بازگشت به وبلاگ

نصفه شبی دارم آدامس دارچینی میجوم و ظاهر جدید و امکانات جدید بلاگ اسکای را زیر نظر گرفته ام. 

بعد از مدتها نوشته های قدیمی و وبلاگهای متروک و نیمه متروک و صفحات خاک خورده فیس بوک را سر زدم.

از وقتی موبایلم به تانزانیا رفت بیشتر دلم هوای نت سابق را میکند.

در وبلاگ نویسی چیست که در چیزهای دیگر نیست؟

حتی در آدامس دارچینی.



برچسب‌ها: برچسبم کجا بوده، وبلاگ
یکشنبه 21 دی 1393

Birth Day

باتشکر از

گوگل، بانک سامان، انجمن تخصصی میهن دانلود و کد دولوپ سنتر، بازی سنتر، داین اینفو، دات نت نیوک تیم و سایر عزیزانی که ما را در این مراسم همراهی نمودند.

سرویس ایاب و ذهاب هم دم در هست.



   1      2      3      4      5      ...      12      >>